Lovely Lotte

Liefde verschilt

Als ik mijn ogen half dichtknijp en de wereld door mijn wimpers begluur. Als ik een moe ben en mijn fantasie de gens tussen droom en werkelijkheid al een beetje overschreidt. Dan kan ik doen alsof ik ergens anders ben. Ik ben ik Costa Rica. Rij over een weg, tussen de palmbomen en de gekleurde huisjes door. Het is warm en ik ruik de muffe lucht van rottende planten en het regenseizoen. Ik ben op weg naar de oceaan. In een krakkemikkige bus vol locals die geen woord Engels spreken. In wekelijkheid zit ik in de auto naast mijn lief en schiet het Friese landschap voorbij.
‘Dat doe ik ook wel eens’ zegt hij, ‘dan ben ik ergens en lig ik in bed, en dan doe ik net alsof ik thuis ben.’
Ik ben altijd overal, behalve thuis.

Het is donker als we onze straat in rijden.
‘Vroeger vond ik het altijd best een eng idee om op mezelf te wonen. Zonder papa en mama, helemaal alleen.’
‘Hoe oud was je toen?’ vraag ik.
‘Een jaar of 14 denk ik.’
Zimbabwe. Toen ik 14 was wilde ik in mijn eentje naar Zimbabwe emigreren.

Zijn het de verschillen of de overeenkomsten die een relatie interessant maken?

Musculus gluteus maximus

En dat was precies wat ik dacht op de boot naar Terschelling. Heel yuppie Nederland was uitgevlogen om met hun gezinnetje de paasdagen door te brengen op een waddeneiland. Man, rood Helly Hansen zeiljack, kaki broek en bootschoenen. Vandaag is zijn ‘casual day’. Vrouw, in een marine blauw Hally Hansen zeiljack. Zoon, 10 jaar, streepjes polo. Dochter, 8 jaar, Oilily kleding, twee vlechtjes in haar witblonde haar. Ze zien er gelukkig uit. Ook oma is van de partij. Oma ziet er goed verzorgd uit. Ze zou zo op de cover kunnen staan van een glossy voor 65+ dames. En dan draait ze zich om. Ik zit op een bankje op het dek met haar achterwerk op mijn ooghoogte. Of beter gezegd: de plaats waar ooit haar achterwerk heeft gezeten. Na een vliegensvlugge blik over het met 65+ dames bezaaide dek constateer ik dat er geen enkele oma mét kont bestaat op deze boot. En na kort graven in mijn geheugen constateer ik tevens dat ik niet één enkele mental picture van een oma met een goed gevulde bilpartij heb.
‘Ik wil nooit mijn dikke kont verliezen, daar ga ik alles aan doen!’ fluister ik angstig tegen mijn man.
‘Mafkees!’ lacht hij terug.

Ik span mijn musculus gluteus maximus nog maar eens een keer stevig aan vanuit mijn luie bureaustoel terwijl ik me afvraag hoe al dat billenvet met de jaren kan verdwijnen.

Voor de koffiejunk!

 

Mijn goede vriendin P. liet me deze foto zien. Zo Mooi! Vandaar dat ik deze met alle koffiejunkies wil delen. Coffee Meets Milk. Zucht...

bron: http://www.yousaytoo.com/post/allimages/1468

Authentiek

Authentiek. Een woord dat ik steeds vaker voorbij hoor komen. Authentieke concepten, authentieke persoonlijkheden, authentieke kleding, authentieke muziek. Plak het woord authentiek ergens in je zin en je behoort direct tot iemand ‘die weet waar hij het over heeft’. Zo stond ik afgelopen vrijdag bij het concert van Boris en hoorde het volgende voorbij komen: ‘Het zingen gaat hem zo gemakkelijk af, maar hij beweegt niet authentiek en dat gaat ten koste van zijn performance’. Een prachtige volzin. En inderdaad ik kon me erin vinden. De bekkenbodem bewegingen van deze zanger doen me denken aan een foute nagesynchroniseerde Duitse softpornofilm en maakte dat met name de dames soms met walging naar hem stonden kijken. Het deed de kwalitatief, oprechte funk met internationale allure geen goed. A-authentiek danswerk dus.

Authentiek is een hypewoord, een hypewoord dat zoals veel hypewoorden door over gebruik elke betekenis dreigt te verliezen. Daarom sla ik er eerst maar de van Dale op na:

au·then·tiek (bn.)
1 gelijk aan het origineel
2 echt en daardoor betrouwbaar

Tijdens een middagje shoppen aangekomen in de Bijenkorf blijkt dat ook de designers deze hype hebben opgevat. Delfts Blauw lacht je tegemoet als je tussen de kopjes een schoteltjes loopt. En het is ook aantrekkelijk. Sippe Nederlandse traditie weer opgehipt. Krijg gelijk zin in zuurkool. Of gehaktballen. Om mijn eigen authenticiteit een impuls te geven wandel ik naar huis met lingeriesetje bedrukt met een authentieke Delfts Blauwe print. Ik hoor er weer helemaal bij.

Wat mij nou nieuwsgierig maakt is hoe dit woord zich gaat vestigen in onze maatschappij. Is het een eenjarige bloem of een eikenboompje dat met de jaren haar wortels dieper en krachtiger de bodem in boort. Ik hoop het laatste. Dat zou betekenen het opvullen van borsten met kankerverwekkende stoffen, geparfumeerd maandverband en stringbikini’s voor tienjarige meisjes enkel een slechte nachtmerrie zou zijn. Geen gestresst koeienvlees op schuimrubberen broodjes in een restaurant vernoemd naar een Amerikaanse clown. Geen honden die gewurgd worden in designertruitjes. Geen drugsverslaafde zangeressen die met het kaalscheren van hun hoofd de voorpagina halen. Geen ondefinieerbare tropische vruchten in de supermarkt overgevlogen uit landen waarvan de halve mensenpopulatie de hongersdood vind. Nooit meer je benen scheren…

Mijn nieuwe favoriete woord: authentiek.

Kankerwijf

Na een heerlijk uurtje sporten stap ik fris de metro in. Mijn haar ruikt naar Rituals shampoo, mijn huidje lekker schoon gezweet. In het vooruitzicht een groenteburger met couscous en broccoli die ik thuis voor mezelf klaar ga maken voordat ik mezelf met een goed boek en een kop groene thee op de bank installeer. Ik voel me het toppunt van geestelijke en lichamelijke harmonieuze gezondheid!

Bij het Bijlmerstation stapt al het kantoorpersoneel in na een dag hard werken. Bleek van slecht geventileerde kantoren en overmatige computerstraling. De bleekste van allemaal komt met een collega tegenover me zitten. Ze schuift nog net het kontje van een frikadel in haar mond dat vast als haar avondmaal fungeert want ze zal wel te duf zijn om thuis nog te koken.
‘Mag ik een kauwgompje van je?’ vraagt ze aan haar collega.
Hij overhandigt haar een nieuwe uitvinding van Sportlife.
Zij: ‘Wist je wel dat je van deze kauwgom kanker krijgt?’
Hij: ‘Nee, dat wist ik niet.’
Zij: ‘Nouja, dat maakt ook eigelijk niet uit want iedereen gaat toch wel dood aan kanker.’
Hij: ‘Je kan ook doodgaan aan een auto-ongeluk, of aan hartfalen, of misschien wordt je wel vermoord.’
Zij: ‘Als dat je niet overkomt, dan ga je toch wel dood aan kanker. Iedereen krijgt kanker!’

Ik schreeuw tegen haar: ‘Niet iedereen gaat dood aan kanker! Je kan ook iets anders doen dan dat te accepteren terwijl je iedere avond hersenloos je gefrituurde voedsel naar binnen werkt! Je kan ook gezond proberen te leven en er het beste van maken en heel oud en gelukkig worden met kinderen, kleinkinderen en achterkleinkinderen! Je kan je verzetten tegen de bio-industrie, tegen overconsumptie, tegen milieuvervuiling! Je kan de wereld een stukje schoner en mooier maken opdat er hopelijk minder mensen sterven aan kanker!!!’

Dat schreeuw ik natuurlijk niet echt, maar ik kijk haar wel even op mijn allervuilst aan als ik uitstap.

Stap, sleep, knik, sluit aan

Stap, sleep, knik, sluit aan. Stap, sleep, knik, sluit aan. Stap, sleep, knik, sluit aan. Nee, dit is geen moderne beweging uit een dansvoorstelling van Krisztina de Châtel. Ook geen vorm van dwangneurose. Geen fysiotherapie. Geen kinderspelletje. Het is iets nieuws. En ik begrijp er geen reet van. In baggy broeken, oversized jassen en veel bling bling zie je dit nieuwe menssoort over straat lopen. Met baseballpetje en funky mobieltje stappen, slepen en knikken ze voorbij. Met mijn kin op mn tenen kijk ik ze na. Lopen is voor mij een primaire bezigheid om van A naar B te komen. Het is leuk als je een volle bankrekening heb en langs winkels loopt. Of als herfstgeuren je omringen terwijl takjes vrolijk onder je voeten knappen op een bemoste bosgrond. Lopen kan ook heel handig zijn. Als je band lek is bijvoorbeeld. Soms ik het wat vervelend. In nieuwe schoenen met blaren op je hak of in de zeikende regen. Maar het is boven alles zeer functioneel. Maar om het nou te gebruiken om mezelf op te hippen? Er rijzen allerlei vragen in mijn tere, onbevlekte hersencelletjes omhoog. Zijn ze zo geboren? Werden ze op een dag wakker en dachten ze: ‘lopen alsof je een kunstbeen hebt is onweerstaanbaar voor de sexy tsjikkies op deze aardkloot?’ En was er dan niemand in de buurt die vroeg: ‘goh, wat loop jij sinds afgelopen woensdag ineens raar, gaat het wel goed met je?’ Loopt heel hip lopend Nederland over 50 jaar met 1 kunstheup rond? En hoe doen ze het als ze de bus moeten halen? Hebben ze dan een versnelde versie van hun coole gehuppel? Of kijken ze stiekem om zich een en trekken ze een ordinair sprintje als niemand het ziet? Of word ik gewoon oud en zie ik de essentie niet? Hoe meer ik erover nadenk des te meer ik de weg kwijt raak. Daarom loopt ik maar gewoon rechtdoor.