Grote mensen

'Ze spreken elkaars taal gewoon nog niet’.

Zijn stem klinkt vastberaden, zijn grote blauwe tienjarige ogen verraden het eerste beetje twijfel. We kijken samen toe hoe kater door de lucht zweeft en bij zijn landing vol overgave zijn nagels in de rug van poes boort. Poes blaast verstikt van schrik. Ze duwt haar wang tegen het raam nadat ze in de vensterbank is gesprongen. Haar snorharen plet ze tegen het koude glas. Ik doe het raam open en ze perst zich door een kier naar buiten. Kater ligt triomfantelijk op de houten vloer in het zonnetje en likt voldaan zijn linker poot. Poes zit in vochtige modder van de plantenbak.

'Tante Lotte?’

'Ja.'

'Gaat het nou nog lang duren voordat ze elkaar verstaan?’

Een moment doordrenkt met overpeinzing volgt. De waarheid is dat kater en poes elkaar haten zoals alleen katers en poezen dat kunnen. Een diepgewortelde, genetisch bepaalde oerhaat. Haat die niet verstilt, alleen maar versnelt, tot een onhoudbare stroom van nog meer haat. Maar dat is nog maar de eerste waarheid. De tweede waarheid is dat grote mensen zo onnozel zijn dat het maar beter is dat de kleine mensen dat niet weten. De grote mensen dachten namelijk dat kater en poes elkaar vanaf de eerste ontmoeting in de pootjes zouden vliegen en uit hetzelfde bakje hun driehoekige brokjes zouden eten. Diezelfde grote mensen zijn nu, een half jaar later, best hopeloos omdat de liefde tussen kater en poes in plaats van opbloeit enkel en alleen nog maar verder uitdooft. Dus besluiten de grote mensen te liegen tegen de kleine mensen. En die kleine mensen geloven dat. Maar soms niet helemaal. En nu staat ik oog in oog met die twee grote blauwe ogen van een klein mens dat even twijfelt. Of het wel klopt wat die grote mensen zeggen. Dus ik antwoord een antwoord dat balanceert tussen de waarheid en een leugen. Ik zeg:

'Ik weet het niet.’

En voor nu was dat voldoende.